Prema Popisu stanovništva iz 1991. godine, tadašnja opština Brčko imala je 87.627 stanovnika, od kojih je 2.899 bilo evidentirano u kategoriji „ostali“, pri čemu nije moguće pouzdano utvrditi koliko se osoba unutar ove kategorije izjasnilo kao Romi. Prema Popisu stanovništva iz 2013. godine, Brčko distrikt Bosne i Hercegovine imao je 83.516 stanovnika, od kojih se 490 osoba izjasnilo kao Rom/Romkinja
Na području Brčkog romska zajednica je tokom rata bila izložena ubistvima, prisilnom protjerivanju, zatočenju, mučenju, seksualnom nasilju, prisilnoj mobilizaciji i uništavanju imovine. Posebno su pogođena naselja Prahulje, Suljagića sokak, Rasadnik, Prutače i Kolobara, kao i romske porodice koje su završile u logoru Luka i drugim zatočeničkim objektima. Na samom početku rata stradali su Sinan Milkunić i njegov sin Osman, stanovnici naselja Prahulje. Prema svjedočenju, dovedeni su u mesaru u blizini kafane „Madam“, zajedno sa drugim nesrpskim stanovnicima Brčkog, gdje su mučeni i ubijeni. U istom kontekstu spominju se i Osman Hibeljić i Hašim, zvani Prša, kao i druge osobe čijih se imena svjedok nije mogao sjetiti.
Naselja Suljagića sokak i Rasadnik našla su se na linijama razdvajanja, a stanovništvo je protjerano. Romske kuće su paljene i rušene. Porodična kuća M. Š. u Suljagića sokaku potpuno je izgorjela na početku rata. U mjesnoj zajednici Kolobara tokom granatiranja je smrtno stradala starija Romkinja Šehima Beganović. Preživjeli Romi iz Prahulja, Prutača i Kolobare bježali su prema Kiseljaku kod Tuzle ili odlazili u inostranstvo, dok su se pojedini dječaci i muškarci skrivali u podzemnim šahtovima kako bi izbjegli prisilnu mobilizaciju ili zarobljavanje.
Objekat bivše mesare u blizini kafane „Madam“ povezuje se sa ubistvima nesrpskih civila, među kojima su, prema svjedočenju, bili i Sinan Milkunić i njegov sin Osman. Vlasnik objekta naveo je da je mesara zapaljena 6. maja 1992. godine, kada su nesrpski stanovnici tog dijela grada protjerani iz svojih kuća. Tijela žrtava bacana su i u rijeku Savu, dok je veći broj žrtava tajno ukopan u masovnoj grobnici u blizini fabrike „Bimeks“. Među romskim žrtvama čiji posmrtni ostaci nisu u potpunosti pronađeni ili identifikovani navode se Ahmet Beganović, Mustafa Ćorić i Mehmed Ćorić.
Među osobama za koje se navodi ili pretpostavlja da su bile romske nacionalnosti nalaze se: Bego (Aljo) Aljić, rođen 3. 3. 1939. godine u Brčkom, nestao 16. 6. 1992. godine; pronađen i sahranjen u Memorijalnom centru u Brčkom; Mevludin (Ibrahim) Avdić, rođen 7. 9. 1951. godine, nestao tokom 1993. godine; pronađen i sahranjen u Memorijalnom centru u Brčkom; Hanifa (Mehmed) Begić, rođ. Milkunić, rođena 3. 4. 1949. godine u Brčkom, ubijena 9. 5. 1992. godine; Ahmet (Halid) Beganović, rođen 26. 11. 1974. godine, ubijen 27. 9. 1994. godine; Šehima (Mustafa) Beganović, rođ. Čelić, rođena 20. 8. 1917. godine, ubijena tokom granatiranja u Kolobari; Mustafa (Muradif) Ćorić, rođen 2. 8. 1940. godine, ubijen 4. 5. 1992. godine; Mehmed (Mustafa) Ćorić, rođen 29. 4. 1968. godine, ubijen 4. 5. 1992. godine.
Nakon zauzimanja grada u maju 1992. godine uspostavljeni su logori i zatočenički objekti kroz koje su prošle hiljade nesrpskih civila, uključujući Rome i čitave romske porodice. Logor Luka bio je jedno od glavnih mjesta zatočenja, mučenja i ubistava. Kroz njega je, prema dostupnim podacima, prošlo oko 3.000 zarobljenika, a najmanje stotinu ih je ubijeno. Romski civili zatvarani su i u objektu „Laser“, gdje su držani u neljudskim uslovima, premlaćivani i mučeni. Jedan romski zatočenik iz Brčkog, poznat pod nadimkom „Zelena beretka“, kasnije je u logoru Batković pretrpio teško mučenje tokom kojeg mu je nožem iskopano oko.
Seksualno nasilje nad Romkinjama predstavlja jedan od najtežih i najmanje javno priznatih oblika stradanja u Brčkom. Zabilježena su svjedočenja žena koje su preživjele seksualnu torturu, ali mnoge i danas odbijaju govoriti zbog traume, stigmatizacije i nepovjerenja u institucije. Jedna Romkinja sa područja Brčkog danas prolazi individualnu terapiju i nije spremna javno govoriti o onome što je preživjela. Predsjednica Udruženja „Suza“ opisala je njenu situaciju: „Još uvijek je jako bolesna, iako se u odnosu na početak terapije vidi pomak. Živjela je u teškim materijalnim uslovima… muž iz prvog braka nije je razumio i čak je optuživao da je ona kriva za sve što joj se dogodilo… Zbog toga je odustala od svega i sada se bori kako zna i umije zajedno sa mužem.“
Problem predstavlja i ostvarivanje statusa i prava žrtava seksualnog nasilja. Procedure su složene, traže više dolazaka i svjedoke, a žene često nemaju novca, snage ili institucionalne podrške da postupak završe. Predsjednica Udruženja „Suza“ navodi: „Težak je život pripadnica Udruženja i do sada ih je devet umrlo, a bilo ih je 44. Od toga je pet članica koje su romske nacionalnosti, mada ima još osoba sa područja Brčko distrikta BiH koje su preživjele seksualnu torturu, ali o tome šute.“
Stradanje Roma u Brčkom tako je obuhvatilo ubistva, nestanke, mučenje i zatočenje u logorima, prisilno protjerivanje, uništavanje kuća i imovine, seksualno nasilje i dugotrajne posljedice po preživjele. Posebno se izdvaja činjenica da brojne žrtve ni danas nisu potpuno identifikovane, dok mnoge žene koje su preživjele seksualno nasilje i dalje žive bez adekvatne pravne, materijalne i psihološke podrške.
